رقبای شرلوک هولمز

ژان-ستین فوکه (Jean-Stanislas Foxé) معروف به قوشه (Fouché)،

۱. لویی شانزدهم (پادشاه فرانسه قبل از انقلاب):

• در دوران او، سیستم پلیس مدرن به شکل امروزی وجود نداشت.

• قوشه در آن زمان یک سیاستمدار جوان و رادیکال (از طرفداران انقلاب) بود. او بیشتر درگیر مبارزات سیاسی و حتی اعدام لویی شانزدهم بود

۲. ناپلئون بناپارت:

• قوشه اولین وزیر پلیس ناپلئون شد.

• ناپلئون او را استخدام کرد چون قوشه استاد جاسوسی، کنترل افکار عمومی و حذف رقبا بود.

• قوشه شبکه‌ای عظیم از جاسوسان ایجاد کرد تا هرگونه توطئه علیه ناپلئون را قبل از وقوع شناسایی کند.

قوشه به «ماری‌پوز» (مار) معروف بود چون:

• او فقط به منافع خودش فکر می‌کرد.

• چندجانبه بازی می‌کرد: هم با ناپلئون کار می‌کرد، هم با مخالفانش، و بعداً حتی با لویی هجدهم (برادر لویی شانزدهم) و بعد با بازگشت ناپلئون.

• هدفش ماندن بود: او می‌دانست که در فرانسه‌ی آن دوران، قدرت مدام دست‌به‌دست می‌شود. پس همیشه یک پل ارتباطی با گروه بعدی که به قدرت می‌رسد، داشت تا مجبور به فرار یا اعدام نشود...

• سرنوشت فوکه (همون قوشه) واقعاً عجیب و تکان‌دهنده‌ست. اون تونست با هوش سرشار و بی‌رحمی‌اش، حتی بعد از سقوط ناپلئون هم زنده بمونه و قدرت رو حفظ کنه.

  ۱. بعد از شکست ناپلئون: وقتی ناپلئون در واترلو شکست خورد و تبعید شد، فوکه موقتاً به عنوان رئیس موقت دولت فرانسه عمل کرد تا راه رو برای بازگشت لویی هجدهم (برادر لویی شانزدهم) هموار کنه. لویی هجدهم که از نفوذ فوکه می‌ترسید، اولش بهش پناهندگی داد، اما بعداً فهمید که فوکه هنوز هم شبکه‌ای از جاسوسان داره و می‌تونه علیه پادشاه توطئه کنه.

  ۲. تبعید و مرگ: لویی هجدهم بالاخره تصمیم گرفت فوکه رو اخراج و تبعید کنه. فوکه مجبور شد فرانسه رو ترک کنه و به پراگ (در جمهوری چک امروزی) رفت. اونجا تحت نظارت شدید پلیس اتریش زندگی می‌کرد و عملاً زندانی بود.

  ۳. مرگ: ژوزف فوکه در سال ۱۸۲۰، یعنی حدود ۱۰ سال بعد از شکست ناپلئون، در پراگ درگذشت. گفته می‌شه که او در انزوا و با احساس تنهایی زیاد زندگی می‌کرد، اما هرگز اعدام نشد یا مجازات سنگین‌تری نشد.

  نکته جالب: فوکه یکی از معدود سیاستمدارانی بود که از دوران انقلاب فرانسه تا بازگشت پادشاهی، چندین بار سمت‌های کلیدی رو داشت و همیشه زنده موند. این نشون‌دهنده‌ی قدرت و ترسناک بودن شبکه اطلاعاتی اونه که حتی پادشاهان هم جرأت دست‌گرفتنش رو نداشتن، مگر اینکه دیگه هیچ قدرتی نداشته باشه. .

خلاصه: قوشه وزیر پلیس ناپلئون بود. هنر او این بود که با ایجاد ترس، جمع‌آوری اطلاعات و بی‌رحمی، هم ناپلئون را راضی نگه می‌داشت و هم راهی برای فرار یا بازگشت به قدرت در صورت سقوط ناپلئون باز می‌گذاشت. این انعطاف‌پذیری اخلاقی باعث شد او یکی از معدود سیاستمدارانی باشد که از انقلاب فرانسه تا بازگشت بوربون‌ها زنده و قدرتمند باقی ماند.