🔵 به یاد کابوس شوروی که سی سال پیش به پایان رسید

✍🏻 ریچارد ابلینگ

بیش از سی سال پیش، در همین ماه، آزمایش کابوس‌وار کمونیسم شوروی رسماً به پایان رسید. در شامگاه ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱، پرچم سرخ اتّحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی برای آخرین بار از فراز دیوارهای کرملین در مسکو پایین کشیده شد. پس از تقریباً ۷۵ سال، کابوس کمونیستی به پایان رسید.

کابوسی که در گیرودار جنگ جهانی اوّل با انقلاب بلشویکی به رهبری ولادیمیر لنین در نوامبر ۱۹۱۷ آغاز شد، تخمیناً بیش از ۶۰ میلیون نفر را قربانی عمدی ساختن آینده‌ی زیبای سوسیالیستی کرد. هر یک از این مردان، زنان و کودکان بی‌گناه و غیرمسلّح که «دشمن خلق» و مانع بناکردن آرمانشهر جمع‌گرایانه نامیده شدند، تا حدّ مرگ کار کردند، از گرسنگی مردند، شکنجه شدند، یا خیلی راحت تیرباران شدند.

توحش به نام ساختن جهان بهتر

یکی از انحرافات بزرگ دوران سوسیالیسم این بود که خشونت به‌خاطر خود خشونت نبود. کلّ هدف این بود که نهادها و نمادها و روش‌های کهن را به نام ساختن انسان طراز نوین شوروی در جامعه‌ی جدید شوروی از بین ببرند. این کار به چیزی کمتر از نابودی هر چیزی که پیشتر بنا شده بود، نیاز نداشت؛ این کار لازمه‌ی خلق قهرآمیز تمدّن جدید، همانطور که سازندگان خود‌خوانده‌ی این دنیای جدید تصوّر می‌کردند، بود.

در سال ۱۹۱۹، در طول جنگ داخلی سه‌ساله‌ی پس از انقلاب بلشویکی، نشریّه‌ی پلیس مخفی نوبنیاد شوروی، چکا (بعدها کخاد و سپس کا.گ.ب)، اعلام کرد:

ما نظام‌های کهن اخلاق و «انسانیّت» را، که بورژوازی برای سرکوب و استثمار «طبقات فرودست» ابداع کرده بود، رد می‌کنیم. اخلاق ما هیچ سابقه‌ای ندارد، و انسانیّت ما مطلق است، زیرا بر یک ایده‌آل جدید تکیه دارد. هدف ما از بین بردن همه‌ی اشکال ظلم و خشونت است. همه‌چیز برای انجام این کار مجاز است، زیرا مگر نه این است که ما نخستین کسانی هستیم که شمشیر را، نه برای ظلم به نژادها و تنزّل آنان به جایگاه بردگی، بلکه برای رهایی بشریت از قیدوبند آن خون برافراشتیم؟ بگذار خون مانند آب جاری شود! بگذار خون برای همیشه پرچم دزدان دریایی سیاه را که بورژوازی به اهتزاز در می‌آورده، رنگین سازد و پرچم ما برای همیشه سرخ خونین باشد! زیرا تنها با مرگ دنیای قدیم می‌توانیم خود را از بازگشت آن شغال‌ها برهانیم.

🔸 رسانه دورنمای اقتصاد