رقبای شرلوک هولمز

تاريخچه دوچرخه سواري

دوچرخه وسيله ای است مكانيكي كه با استفاده از قدرت حركتي پاها به هر شكلي قادر به حركت و جابه جایی است . اين وسيله در ابتدايي ترين شكل در ۲۳۰۰ سال قبل از ميلاد مسيح در كشورهايي همچون چين ، مصر و هند ديده شده و بر روي ديواره غارها نيز اشكالي از آن موجود است .
لفظ دوچرخه از كلمه يوناني به نام KYKLOS گرفته شده و بعدها اين ريشه يوناني در زبان لاتين به كلمه BICYCLE تبديل گرديد ، كلمه پيشوند BI به مفهوم عدد دو و كلمه پسوند CYCLE به معني دايره و به عباراتي طوقه است . به هر صورت اولين دوچرخه شناخته شده رسمي در تاريخ اين وسيله ((سله ريفر)) نام دارد كه از یک تکه چوبي تشكيل شده و با استفاده از پاها در حالتي شبيه به راه رفتن اين وسيله را به طرف جلو و عقب هدايت مي كرده اند .

رسما در سال ۱۶۹۰ (سيوارك) فرانسوي لقب اسب چوبي به اين وسيله بدون چرخ را داد و تا سال ۱۷۹۰ وسيله مذكور چوبي را به اشكال مختلفي همچون مار ، اسب ، و … مي ساختند كه وسيله اي بود مورد توجه كودكان و به عنوان ابزاري براي بازي مورد استفاده آنان قرار مي گرفت . اسبهاي چوبي در فرانسه تكامل بيشتري يافتند ، به نحوي كه با پا به زمين زدن و حالت مشابه راه رفتن سرعت حركتي اين وسيله در سطوح افقي و سراشيبي تا ۵ كيلومتر در ساعت ثبت (سله ريفر) شده است . اين تكه چوب افقي در اشكال مختلف در آن زمان مورد توجه اهالي پاريس واقع نگرديد و استقبال شايسته اي از اين وسيله براي براي سنين بزرگسال در فرانسه ذكر نشده است .

تاريخچه تكاملي و تكميل دوچرخه را بر اساس تغيير اين وسيله در زير مشاهده مي فرمائيد .
۱۸۱۶: در اين سال فردي آلماني به نام « وندريز» فرمان را به « سله ريفر » اضافه نمود ولي كماكان با استفاده از حركت پاها بر روي زمين ، حركت آن امكان پذير بوده است ( سرعت به ۱۵ كيلومتر رسيد).
۱۸۱۷:در اين سال دوچرخه كامل تري توسط « براون فون درياس» از شهر كالسروهه ساخته شد، كه داراي يك زين كوچك بود.« دنيس جانسون » يكي از دوچرخه هاي فون درياس را باخود به كشور انگلستان برد تا نمونه هايي از روي آن ساخته و يا آن را تكميل تر نمايد. در اين شرايط و در كنار اين هدف ، او اقدام به برگزاري كلاس هاي آموزشي براي استفاده از اين وسيله نمود و مشتاقان زيادي براي فراگيري اين فن به او مراجعه كردند . كم كم در كشور انگلستان دوچرخه و دوچرخه سواري بعنوان يك سرگرمي محبوب و متداول و جذاب رواج يافت .
۱۸۱۸: يك فرانسوي به نام « بارون ساوربرن » دوچرخه ديگري را طراحي كرده و ساخت . چرخ جلويي اين دوچرخه ، بسيار بزرگ و چرخ عقبي آن كوچك بود و در اين شرايط به چرخ جلويي و بزرگ يك طناب حلقوي به صورت دايره واربسته شده بود كه باكشيدن آن با دست، چرخ جلو به حركت در مي آمد واین وسيله حركت مي كرد . اين نوآوري ، وسيله مذكور را براي دوچرخه سواران به صورت يك مهارت در آورد به نحوي كه بند بازان در سيرك از اين وسيله بعنوان ابزاري تفريحي و سرگرم كننده براي مردم استفاده نمودند .
۱۸۲۱: « لوئيس گوهبر » دوچرخه ديگري را مشابه با دوچرخه ساوربرن ساخت اما به جاي طناب از وسيله اي مشابه با زنجير دوچرخه هاي امروزي استفاده نمود و اين كار موجب شد تا حركت دوچرخه تسهيل گردد.
۱۸۳۴: يك آهنگر اسكاتلندي به نام « مك ميلان» به دوچرخه هاي موجود پنجه ركاب ابتدايي را اضافه كرد تا ديگر احتياجي به فشار پا بر روي زمين نباشد. او در طي ۵ سال ، كار جدي بر روي اين وسيله در اشكال ويژه اي همانند كالسكه براي استفاده در مزارع و به جاي اسب انجام داد.
دوچرخه مك ميلان امروزه در موزه شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد.

۱۸۳۹: اسكاتلندي ديگري به نام « كيرك پاتريك » دوچرخه ركابدار را به شكل كامل تري تهيه و در دسترس مردم قرار داد.
۱۸۶۰: كارخانه دار فرانسوي به نام « پيرميشو» مهندس جواني را به نام « پيرلالمنت » براي تغيير در ساختار دوچرخه استخدام نمود. او قسمت هايي از دوچرخه را كه از چوب ساخته شده بود با لوله هاي آهني تعويض كرده و بخش خارجي چرخ هاي چوبي را با نوارهاي لاستيكي ضخيم پوشانيد .
۱۸۶۱: دوچرخه ساخته شده پيرميشو به نام « ولوسپيديا ولوسي پتل» معروف گرديد. هر چند اين وسيله قديمي نسبت به دوچرخه هاي امروزي وسيله راحتي نبود اما اولين دوچرخه ترمز دار در دوران خود محسوب مي شد ولي از زنجير و دنده در دوچرخه هاي آن زمان گزارشي ثبت نگرديده است .
۱۸۶۲: دوچرخه ولوسي پتل ساخت پيرميشو و پيرلالمنت مورد توجه آمريكائيان واقع شد ، لذا نمونه انتقال يافته به آمريكا را « بون شيكر » نامگذاري كردند. ركاب اين دوچرخه بر روي چرخ جلويي كه بزرگ بود استقرار يافته و عامل حركت این وسیله محسوب مي شد .

۱۸۶۷: در اين سال هنوز طوقه جلو بزرگ تر از طوقه عقب بود و پدال و ركاب به صورت ثابت در چرخ جلو تعبيه شده بودند. طوقه هاي چوبي را در اين زمان با طوقه هاي آهني تعويض كردند لذا وزن دوچرخه ، در حدود ۵۰ كيلوگرم گرديد. نام اين دوچرخه جديد « پني فارتنيك » لقب يافت .
۱۸۶۹: در اين سال اولين مسابقه رسمي در تاريخ دوچرخه سواري و به مسافت ۳۴ كيلومتر از شهر پاريس تا وروان با ۳۳۳ شركت كننده تدارك ديده شد. شركت كنندگان برتر قادر شدند با دوچرخه هاي جديد ، مسافت مذكور را ۳ ساعت و ۹ دقيقه طي كنند . اما قبل از این مسابقه، مسابقه ديگري در انگلستان به نام « هندون » درسال ۱۸۶۸ نيز ثبت شده است .
۱۸۷۰: هنوز تغيير چشمگيري در تكامل دوچرخه روي نداده است. چرخ جلو بزرگ و چرخ عقب هنوز خيلي كوچك مي باشد و براي تسهيل استفاده كنندگان از اين وسيله پله كوچكي را درست در بالاي چرخ عقب تا زين طراحي نموده اند . بهترين زمان ثبت شده در اين سال ۳۰ كيلومتر در ساعت اعلام و ثبت شده است .
۱۸۷۱: يك انگليسي به نام « جيمز استانلي » دوچرخه اي شبيه به « بون شيكر » ساخت كه داراي يك پدال در چرخ بزرگ جلو بود ولي كماكان هنوز چرخ عقب اين وسيله كوچك است .
۱۸۷۳: « هاري لاوسون» بر اساس الهام از نقاشي هاي «لئوناردو داوينچي » چيزي شبيه به زنجير را براي دوچرخه طراحي نمود و براي اولين بار نخستين دوچرخه زنجيردار به بازار آمد. زنجير اين چرخ به طوقه عقب وصل مي شد و با گردش آن توسط فشار پا ، دوچرخه را به حركت در مي آورد اما هنوز لاستيك هاي آن توپر بودند . اين دوچرخه هم اكنون در موزه ميلان ايتاليا موجود است .
۱۸۷۶: « ب اف .ال.دادز» از دانشگاه كمبريج لندن، دوچرخه ديگري را ساخت كه سرعت متوسط ۲۵ كيلومتر در ساعت را به نام خود ثبت کرده است و در اين زمان ركورد رسمي دوچرخه سواري از اين وسيله گرفته شد.
۱۸۷۹: ابداع ديگري توسط « باب توماس » در جهت افزايش سرعت دوچرخه انجام گرديد.او در مركز چرخ ها وسيله اي مشابه با بلبرينگ هاي امروزي قرار داد تا دوچرخه ، از سرعت بالاتري برخوردار گردد.
۱۸۸۱: در دهه ۱۸۸۰ دوچرخه هاي زنجيردار با اتصال به مركز چرخ عقب و با بلبرينگ به بازار آمد، توليد اينگونه دوچرخه ها، در سال ۱۸۸۱ توسط يك كارخانه چرخ خياطي به صورت سريال انجام گرديد. اين كارخانه چرخ خياطي چرخ عقب و چرخ جلو را به يك اندازه طراحي كرد و انقلابي را در اين وسيله ايجاد نمود.
۱۸۸۵: رسماً توليد دوچرخه در كشورهاي مختلف آغاز گرديد و « پني فارتينگ » ۵۰ كيلوگرمي با كاهش وزني در حدود ۱۰ كيلوگرم هنوز هم مورد توجه همگان قرار داشت . سرعت اين دوچرخه به صورت متوسط ۱۹ كيلومتر در ساعت ثبت شده است . همچنين در سال ۱۸۸۵ اولين مسابقه قهرماني در ايتاليا به مسافت ۱۶۰ كيلومتر در شهر ميلان برگزار گرديد.
۱۸۸۸: شركت « دانلوپ» لاستيك هاي هوادار را به بازار عرضه نمود كه عمر آن در حدود ۵۰۰۰ كيلومتر اعلام گرديد . در پايان همين سال نيز يك گروهبان به نام « بلفاست» براي كمپاني دانلوپ ، لاستيك هاي تويي و رويي را همانند لاستيك هاي امروزي ساخت . نمونه هاي لاستيك اوليه شركت دانلوپ هنوز هم در موزه « ادينبور» در شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد.
۱۸۹۲: رسماً خودرو و زنجير فرمان مشخص ، زين مناسب و طوقه به دوچرخه اضافه گرديد اما هنوز هم كماكان قطر طوقه جلويي كمي بزرگ تر از قطر طوقه عقب بوده است . در سال ۱۸۹۲IOC در شهر لندن و با عضويت چندين كشور اروپائي و آمريكايي ايجاد و اولين تشكل هاي دوچرخه سواري شكل گرفت .
۱۸۹۵: بر اساس ارزيابي هاي انجام شده در اين سال ا زهر ۲۷ نفر آمريكايي يك نفر داراي دوچرخه بوده و قيمت اين وسيله در يك قرن پيش با قيمت خريد يك اسب خوب برابري مي كرده است. درسال ۱۸۹۶ با شروع اولين دوره بازي هاي ورزشي المپيك ، رشته دوچرخه سواري نيز به عنوان يكي از رشته هاي ورزشي مستقل و پرطرفدار آن روز ، به جمع رشته هاي ورزشي افزوده و به شكل رقابتي اجرا گرديد.
اولين مسابقه جهاني :
۱۹۰۱:در ۱۶ ماه مه سال ۱۹۰۱ با حضور ۲۰ هزار تماشاگر مسابقات دوچرخه سواري جهان برگزار و « ژالكن» از فرانسه مقام اول و « ميجر تيلور» سياه پوست مقام دوم را كسب نمود.
۱۹۰۴: دومين دوره مسابقات دوچرخه سواري جهاني در اين سال برگزار و ۶۰ دوچرخه سوار در چند مرحله به مسافت ۳۸۹۰ كيلومتر به رقابت پرداختند در اين مسابقه كه به دليل درگيري دوچرخه سواران با هم تيراندازي هوايي توسط پليس انجام شد « موريس گارن » مقام اول را كسب كرد .
اولين مسابقه تور دور فرانسه :
۱۹۰۳: اولين دوره مسابقات دوچرخه سواري دور فرانسه به پيشنهاد روزنامه « اتوپاريس» به مسافت طولاني و در چند مرحله شكل گرفت ، كليه دوچرخه سواران زبده از نقاط مختلف جهان در آن شركت كردند . اين مسابقه در چند مرحله با ۶۰ دوچرخه سوار آغاز و در پايان۲۱ دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند و « موريس گارن » مسافت ۲۴۲۸ كيلومتر را در ۹۴ ساعت و ۳۳ دقيقه به اتمام رسانيد .
از سال ۱۹۰۴ به بعد هر ساله مسابقه تور دور فرانسه با مسافت بيشتر و كيفيت بالاتر در زمان معين انجام گرديد.
براي مثال در سال ۱۹۰۳ (اولين دوره ) مسافت مسابقه ۲۴۲۸ كيلومتر و از آن سال به بعد روند روبه افزايش مسافت مسابقه ادامه داشت تا اين كه در سال ۱۹۲۶ مسافت تور دور فرانسه به ۵۷۴۵ كيلومتر رسيد و از آن سال به بعد سعي شد مسافت مسابقه بين ۴۰۰۰ تا ۴۸۰۰ كيلومتر حفظ شود تا اين كه در سال ۱۹۷۹ مسافت مسابقه به كمتر از ۴۰۰۰ كيلومتر و در سال ۲۰۰۳ اين مسافت به ۳۳۷۰ كيلومتر تقليل يافت . لازم به ذكر است اين مسابقه به استثناي سال هاي ۱۹۱۸-۱۹۱۵ و همچنين ۱۹۴۶-۱۹۴۰ در بقيه سالها انجام و در سال ۲۰۰۳ با قهرماني « لانس آرمسترانگ » پايان پذيرفت .
تاكنون ۵ نفر به اسامي : ژاك آنكيتل ، هينالت ، ايدوران ، ادي مركس و لانس آرمسترانگ توانسته اند ۵ بار قهرمان تور مذكور شوند.
۱۹۰۵: سومين دوره مسابقات تور دورفرانس با حضور ۶۰ دوچرخه سوار با اضافه كردن مسير كوهستاني آلپ به مسابقات در سال ۱۹۰۵ برگزار گرديد كه در پايان حدود۲۴ دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند. «لويي تروسيله » معروف به « تروترو» در اين مسابقات به مقام اول رسيد .
۱۹۰۶: چهارمين دوره مسابقات تور فرانسه به مسافت ۴۴۵۰ كيلو

تاریخچه دوچرخه سواری در جهان

در عصر که ما در آن زندگی می کنیــم اکثر کارها ماشینی شده است و در مقابل ، فعالیت های بدنی مختصر و کوتاه گردیده است . در این شرایط وسیله ای که بتواند انسان را سریع تر به مقصد برساند و موجب تحرک جسمی نیز باشد مورد توجه قرار می گیرد . در اینجا وسیله ای به نام دوچرخه بســیار کار ساز است . دوچرخه وسیله ای ساده ،سبک و انفرادی است که هم برای رفت و آمد سریع تر و هم به منظور تفریح و سرگرمی و ورزش به کار می آید .

از همان سال های ابتدای اختراع دوچرخه ، کسانی که از این وسیله استفاده می کردند ، به تدریج در کار خود مهارت یافتند و به این نتیجه رسیدند که می توانند با هم به رقابت بپردازند و مسابقاتی برگزار نمایند .از ابتدای تاریخ ، انسان همواره در این آرزو بود که هر چه سریع تر بتواند از نقطه ای به نقطه دیگر برود.در سال ۱۶۹۰ اولین دوچرخه سوار به جهان معرفی گردید . او یک فرانسوی به نام سیوراک بود .نخستیــن مسابقه دوچرخه سواری درسال ۱۸۶۸ در محلی به نام هندون در انگلستان انجام شد . در سال ۱۸۷۷ اولین اتحادیه ملی دوچرخه سواران در انگلستان تأسیس شد. پایه های فـدراسیون بین المللی دوچرخه سواری در سال ۱۹۰۰با تأسیس اتحادیه بین المللی دوچرخه سواری ریخته شد و مرکز این اتحادیه در شهر پاریس بود

ایرانیان قدیم زمانیکه برای اولین بار این مرکب دوپا را دیدند اعتقاد داشتند که این وسیله نقلیه توسط شیاطین و پریان حرکت می کند چون کسی نمی تواند روی دوچرخ حرکت کند.

دارالخلافه نشینان برای اولین بار در میدان مشق، چشمشان به جمال دوچرخه به همراه دو نوجوان ۱۵ و ۱۶ ساله با شلوارهای کوتاه تا بالای زانو که به نمایش گذاشته شده بود، افتاد. این مرکب دوپا، توسط انگلیسی ها وارد پایتخت قاجار شده بود و نزد تهرانیان قدیم به «مرکب شیطان» معروف بود، چراکه عوام بر این اعتقاد بودند که این وسیله نقلیه توسط شیاطین و پریان حرکت می کند چون که کسی نمی تواند، روی دوچرخ حرکت کند.

برهانشان این بود که می گفتند اگر کسی مرکبی را نگه ندارد خودش که نمی تواند خودش را نگه دارد، پس چگونه می تواند یکی را هم بالای خود بنشاند و راه ببرد و کسانی که سوار بر این وسیله محیرالعقول می شوند و پیچ و تاب می خورند، مطمئنا بچه شیطان هستند.

افراد پیر و سالمند زمانی که دوچرخه را در گذرها و خیابان های تهران می دیدند گویا که غول یا آل را دیده باشند، فورا زیر لب بسم الله می گفتند. در هر صورت دوچرخه، دل بچه اعیان و پسر پولدارهای پایتخت را برده بود و خانواده هایی که دست شان به دهان شان می رسید مخصوصا حاجی ها و بازاری ها برای فرزندانشان این وسیله نوظهور را می خریدند.

اولین دوچرخه سازی

دوچرخه های نخستین که در تهران مورد استفاده قرار می گرفت از مارک های «هرکوس»، «رالی»، «بی .اس.آ» و «بیرمنگام» همگی ساخته کشور انگلستان بود. قیمت بهترین، بادوام ترین و خوش رکاب ترین نوع دوچرخه از ۱۰ تومان شروع می شد و به ۱۵ تومان می رسید که قیمت لوازم اضافی آن از جمله، قاب، ترک بند، بوق و امثال آن شامل دو تومان می شد.

با رایج شدن دوچرخه در دارالخلافه، دکان هایی برای فروش و تعمیر دوچرخه باز شد. جعفر شهری، مورخ و نویسنده کتاب تهران قدیم، اولین دوچرخه سازی تهران را دوچرخه سازی حسین آقاشیخ در خیابان ناصریه (ناصرخسرو) می داند که بعد از آن دکانی نیز توسط شخصی ارمنی تبار به نام «ادیک» در خیابان منوچهری دایر شد و به تدریج مغازه های دیگری در تهران برای کرایه و تعمیر دوچرخه عمومیت پیدا کردند و دوچرخه سازی یا دوچرخه فروشی جزو چشمگیرترین مشاغل در تهران قدیم محسوب شد.

کرایه دوچرخه ساعتی ۱۰شاهی بود و پنچرگیری هم ۱۰شاهی، روغن کاری دو شاهی و دیگر تعمیرات که شامل جوش کاری، شکست و بست، پره بندی ها، شل و سفت کردن زنجیر بود روی هم پنج، شش قران می شد.

عمومیت دوچرخه در تهران

خرید و کرایه دوچرخه در ابتدا برای تفریح و وسیله بازی پسران پولدار محسوب می شد اما کم کم دوچرخه از جنبه تفریحی خارج شد و جزو لاینفک اسباب کاسبان دوره گرد، دست فروشان و تعمیرکاران قفل و کلید شد. اما اکثر دوچرخه سواران تهران قدیم، حمال های ماست و حاملان چلوکباب بودند که تغارهای ماست را بر سر نهاده و سوار دوچرخه شده و به سرعت خود را به مقصد می رساندند یا شاگرد چلوپلوهایی که ظروف غذا را در مجمع می چیدند و با سرعت رکاب می زدند تا غذا را داغ به مشتری برسانند.

نظامنامه و دوچرخه سواری

با افزایش دوچرخه سواران در خیابان های پایتخت، برحسب پیشنهاد اداره تشکیلات نظمیه و تصویب وزارت داخله در ۲۳ مرداد ۱۳۰۵، نظامنامه دوچرخه سواری در ۲۰ ماده در روزنامه های کثیرالانتشار تهران به چاپ رسید.

به موجب این نظامنامه، احدی بدون جواز تصدیق نمی توانست با دوچرخه در شهر و حومه حرکت کند، اشخاص زیر ۱۳ سال مطلقا حق سواری نداشتند و از ۱۳ تا ۱۸ سالگی کرایه کردن دوچرخه ممنوع بود، طبق این نظامنامه دوچرخه ها باید دارای بوق و زنگ باشند تا صدای آنها تا فاصله ۵۰ ذرع شنیده شود و از غروب آفتاب چراغ جلوی دوچرخه با نورسفید تا ۱۰ ذرع از مسافت را روشن کند و چراغ عقب با نور قرمز روشن باشد.

همچنین دوچرخه سوارها باید در محل های پرجمعیت، سر پیچ ها و محل تلاقی خیابان ها آهسته حرکت کنند و مجاز نیستند به هیات اجتماع وارد شوند مگر اینکه پشت سر هم و به فواصل معین باشد، حرکت از میان دسته های پیاده، سواری در پیاده رو و مسابقه در خیابان ها ممنوع است و اگر کسی قصد مسابقه دارد باید در نقاط مخصوص مسابقه دهند و از قبل نظمیه را مطلع و کسب اجازه کنند.

سواری دو نفر یا بیشتر یا سوار کردن اطفال و نمایش دادن روی دوچرخه و حمل اشیا در یک دست ممنوع است. دوچرخه سواران در نقاط پرجمعیت مجاز نیستند دو دست خود را از دسته دوچرخه بردارند و تعلیم دادن دوچرخه سواری در این نقاط ممنوع است.

نکته جالب در صدور گواهینامه دوچرخه در آن زمان این بود که هم خطاهای دارنده گواهینامه و هم محاسن و نکات مثبت دوچرخه سوار در آن قید می شده است و تنها به نقاط منفی دارنده گواهینامه نگاه نمی‌شده است و جالب‌تر آنکه صفحه حُسن رفتار جلوتر از صفحه سوء رفتار است.

همشهری آنلاین نوشت: موزه مردم شناسی اِوَز فارس سندی از وجود صدور گواهینامه دوچرخه در سال ۱۳۲۶ برای شخصی با هویت مرحوم احمد فریدی که آن زمان ۱۴ ساله بود، رونمایی کرد.

به گفته مدیر موزه مردم شناسی شهرستان اوز این سند تاریخی مبنی بر صدور گواهینامه دوچرخه در سال ۱۳۲۶ از سوی مسعود فریدی فرزند زنده‌یاد محمدعلی، برادر زاده احمد فریدی در ماه جاری(۱۴۰۰) به این موزه تحویل شده است.

شریف بازرگان در گفت وگو با ایرنا اظهار کرد: بر اساس این سند تاریخی مرحوم احمد فریدی فرزند عبدالله، متولد ١٣١٢ اهل اوز و دندانپزشک بوده که سالیان متمادی در آلمان می‌زیسته و در مهرماه ١٣٩٣ در آلمان به رحمت خدا رفته است.

وی افزود: گواهینامه مرحوم احمد فریدی، در سال ١٣٢۶ شمسی صادر شده، مجلّد و دارای چندین برگه و ابعاد آن ۱۲ در ۹/۵ سانتی‌متر است .

پنج صفحه اول آن سفید و در صفحه ششم، مشخصات صاحب گواهینامه، محل اقامت، تاریخ صدور و امضای رئیس کلانتری مستقل لار درج شده است. مُهر کلانتری لار و تمبر وزارت دارایی نیز در این صفحه دیده می‌شود. دارنده گواهینامه، آن زمان ١۴ ساله بوده است.

مدیر موزه مردم شناسی اوز گفت که در صفحه هفتم، عکس احمد فریدی هم الصاق شده است؛ صفحه های هشتم و نهم مخصوص درج حُسن رفتار دوچرخه سوار است.

بر اساس این گواهینامه صفحه دهم و یازدهم برای درج سوء‌ رفتار و خطاهای احتمالی دوچرخه‌سوار است.

به گفته بازرگان، نکته جالب در صدور گواهینامه دوچرخه در آن زمان این بود که هم خطاهای دارنده گواهینامه و هم محاسن و نکات مثبت دوچرخه سوار در آن قید می شده است و تنها به نقاط منفی دارنده گواهینامه نگاه نمی‌شده است و جالب‌تر آنکه صفحه حُسن رفتار جلوتر از صفحه سوء رفتار است.

پشت گواهینامه قید شده که دوچرخه‌سوار ملزم است همیشه گواهینامه، به همراه داشته باشد و تکرار چند تخلف دوچرخه‌ سواری همچون سرعت زیاد، سبقت و انحراف به چپ از موارد ضبط گواهینامه است؛ صفحات باقیمانده یعنی دوازدهم تا شانزدهم در این گواهینامه هم خالی است.

اما یکی از جالب ترین قوانین استفاده از دوچرخه در گذشته چنین بود که دوچرخه سوار باید برای استفاده از این وسیله نقلیه، دوره های آموزش را فرا می گرفت و تصدیق نامه (گواهینامه) اخذ می کرد.

در خبری که پیشتر یکی از خبرگزاری‌ها منتشر کرده بود رییس پلیس مرکز صدور گواهینامه راهور ناجا گفته بود: قدیمی‌ترین گواهینامه دوچرخه‌سواری که هم اینک در آرشیو پلیس راهور وجود دارد مربوط به ۷ شهریور سال ۱۳۴۵هجری شمسی است. بر اساس این خبر، حسن معینی متولد ۱۳۲۳ در ۲۲ سالگی موفق به اخد تصدیق نامه دوچرخه سواری شد.

موزه مردم شناسی اوز علاوه بر نگهداری اسناد و اشیای تاریخی، محلی برای برگزاری بسیاری از آیین ها و برنامه های متنوع فرهنگی و هنری در شهرستان اوز و خطه جنوب فارس است که بسیاری از حامیان آن نیز مقیم کشورهای خارجی و حوزه خلیج فارس هستند

در این مطلب خواهید خواند

• قانون اول، ایمنی را رعایت کنید
• قانون دوم؛ قوانین راهنمایی و رانندگی را رعایت کنید
• قانون سوم؛ ترفندهای دوچرخه سواری را یاد بگیرید
• قانون چهارم؛ قابل پیش بینی دوچرخه سواری کنید!
• قانون پنجم؛ سالم بودن دوچرخه را چک کنید
• قانون ششم؛ به شرایط آب و هوایی و نور خورشید توجه کنید
• قانون هفتم؛ مسیر دوچرخه سواری امن ترین جا برای شماست!

دوچرخه‌سواری تفریحی است که از کودکی با آن آشنا هستیم و تقریبا اکثرمان در سنین کم آن را یاد گرفته‌ایم. اما در بزرگسالی تعداد کمتری از افراد دوچرخه‌سواری را برای رفت و آمد روزانه انتخاب می‌کنند اما اگر شما جزو آن دسته از افراد هستید که دوست دارید برای رفت و آمدهای روزمره خود از دوچرخه استفاده کنید، باید بدانید این وسیله هم مانند هر وسیله حمل و نقل دیگری قوانینی دارد که باید رعایتشان کنید. درواقع دانستن این قوانین هنگام دوچرخه‌سواری در هر جای دنیا به کارتان خواهد آمد. در این مطلب از مجله ایویتک قصد داریم مهم‌ترین قوانین دوچرخه‌سواری در جهان را بررسی کنیم. اگر دوست دارید بیشتر درباره این موضوع بدانید، با ما تا انتهای این مقاله همراه باشید.

قانون اول، ایمنی را رعایت کنید

اولین و مهم‌ترین قانون استفاده از دوچرخه این است که باید ایمنی را رعایت کنید. برای رعایت کردن ایمنی حتما باید کلاه ایمنی استفاده کنید. این کار باعث می‌شود که اگر زمین بخورید یا تصادف کنید، سرتان آسیب نبیند. آمارها نشان می‌دهد ۷۰ درصد از کسانی که هنگام دوچرخه‌سواری از کلاه استفاده نمی‌کنند، هنگام بروز حادثه آسیب جدی می‌بینند. گام دیگری که در جهت ایمنی باید رعایت کنید، پوشیدن لباس‌های روشن است که توجه‌ها را جلب کند. رعایت این مساله خصوصا در شب باعث می‌شود، وسایل نقلیه دیگر شما را ببینند و تشخیص دهند. اگر بتوانید از زانوبند هم استفاده کنید؛ ایمنی شما تکمیل خواهد شد.

قانون دوم؛ قوانین راهنمایی و رانندگی را رعایت کنید

زمانی که دوچرخه‌سواری می‌کنید، حتما باید تمام قوانین راهنمایی و رانندگی را رعایت نمایید و حواستان به محدودیت‌های سرعت، علائم راهنمایی و… باشد. حواستان باشد که همیشه در برابر عابران پیاده بایستید و هنگام دوچرخه‌سواری در شب از نور مناسب استفاده کنید. قانون دیگری که در رانندگی با ماشین هم وجود دارد ورود با احتیاط از خیابان فرعی به خیابان اصلی است. از آنجایی که اولویت عبور با کسی که در خیابان اصلی قرار دارد، سرعتتان را کم کنید و مطمئن شوید ماشینی در حال عبور نیست. برای وارد شدن به خیابان‌ها و کوچه‌هایی که دید ندارید، بوق بزنید.

قانون سوم؛ ترفندهای دوچرخه سواری را یاد بگیرید

در هر کاری که تصمیم به انجام آن می‌گیرید باید تکنیک‌های آن را رعایت کنید و ترفندهایش را یاد بگیرید. درواقع برای دوچرخه‌سواری هم قوانین نانوشته‌ای وجود دارد که اگر حرفه‌ای نباشید نمی‌توانید به دوچرخه‌سوار خوبی تبدیل شوید. یکی از این قوانین رعایت فاصله است. باید فاصله بین شما و دوچرخه یا ماشین عقبی و جلویی به اندازه باشد تا در صورتی که او ترمز گرفت یا شما مجبور به گرفتن ترمز شدید، دچار حادثه نشوید. یک قانون نانوشته دیگر درباره این است که در هر ساعت بیشتر از ۵ کیلومتر دوچرخه‌سواری نکنید تا امنیت و سلامتتان حفظ شود. درواقع خستگی بیش از حد ضریب خطا را بالا خواهد برد و این مساله خطرآفرین است.

قانون چهارم؛ قابل پیش بینی دوچرخه سواری کنید!

هنگام دوچرخه‌سواری کارهایی انجام ندهید که برای افراد دیگری که در خیابان هستند، قابل پیش بینی نباشد. اگر این قانون را رعایت نکنید ممکن است یک راننده دیگر یا حتی یک عابر پیاده نتواند حدس بزند که شما قرار است چه کاری انجام دهید و مشکلاتی به وجود آید. حرکات غیر قابل پیش بینی می‌تواند شامل ایجاد ترافیک باشد. ممکن است شما زمانی که در حال حرکت در مسیری هستید که ماشین و موتورسیکلت هم در آن حرکت می‌کنند، به دلیل خستگی نتوانید با سرعت بالا حرکت کنید و این باعث ایجاد ترافیک شدید ‌شود.

راه دیگری که باعث می‌شود حرکات غیرقابل پیشبینی انجام ندهید، این است که حواستان به جاده باشد. شما باید با چشم باز رفتار تمام افراد داخل خیابان یعنی عابران پیاده، دوچرخه سواران دیگر ، موتور سواران و رانندگان خودروهای سواری را تحت نظر داشته باشید. همچنین شما باید بتوانید تماس چشمی با رانندگان دیگر و عابرین پیاده برقرار کنید و به این صورت منظورتان را به آنها برسانید. در نهایت ترسیدن ممکن است باعث ایجاد رفتارهای غیر قابل پیشبینی شود. بنابراین هنگام دوچرخه‌سواری اعتماد به نفستان را حفظ کنید و با رعایت تمام قوانین به حرکت خود ادامه دهید.

قانون پنجم؛ سالم بودن دوچرخه را چک کنید

طبیعتا اگر دوچرخه شما درگیر مشکلات فنی باشد، ممکن است شما را با مشکلات زیادی رو به رو کند. بنابراین لازم است همیشه قبل از حرکت از سلامت دوچرخه خود مطمئن شوید. برای این کار ابتدا لاستیک‌ها را چک کنید و مطمئن شوید که کم باد یا پنچر نیستند. سپس از سالم بودن ترمز دوچرخه خود مطمئن شوید و در نهایت هم دیگر اجزای دوچرخه را کنترل نمایید. برای دوچرخه‌سواری حتی سالم بودن بوق و چراغ‌ها هم اهمیت دارد زیرا اگر در موقعی که به آنها احتیاج دارید، کار نکنند به دردسر خواهید افتاد. همچنین اگر در شهرهای شلوغ دوچرخه‌سواری می‌کنید، بهتر است دوچرخه شما راهنما داشته باشد تا بتوانید زمانی که می‌خواهید به چپ و راست حرکت کنید؛ از آن استفاده نمایید.

قانون ششم؛ به شرایط آب و هوایی و نور خورشید توجه کنید

یکی از چیزهایی که هنگام دوچرخه‌سواری اهمیت دارد، محافظت از چشم‌هاست. اگر در یک روز آفتابی دوچرخه‌سواری کنید نور خورشید ممکن است دیدتان را کم کند و خطرآفرین باشد. بنابراین در این شرایط باید از عینک آفتابی مناسب استفاده کنید. شرایط آب و هوایی هم نمی‌توان پیشبینی کرد. البته حتما باید قبل از حرکت شرایط آب و هوایی را چک کنید اما باز هم ممکن است این پیشبینی دقیق نباشد و بنابراین بهتر است خود را برای هر شرایط آب و هوایی آماده کنید و لباس مناسب همراه خود داشته باشید. همچنین اگر دوچرخه‌سوار حرفه‌ای هستید لازم است درباره دوچرخه‌سواری در شرایط مختلف آب و هوایی تحقیق نمایید و بدانید که در هر شرایط باید چه کنید.

قانون هفتم؛ مسیر دوچرخه سواری امن ترین جا برای شماست!

معمولا همه شهرها مسیرهای دوچرخه‌سواری جداگانه دارند و بهتر است که شما از این مسیرها استفاده کنید تا امنیتتان کاملا حفظ شود. از آنجایی که سرعت دوچرخه می‌تواند از ماشین و موتور کمتر باشد ممکن است خواسته و ناخواسته خطراتی برای شما به وجود بیاد که اگر در مسیر دوچرخه‌سواری باشید این خطرات ایجاد نخواهد شد. در صورتی که در شهرتان چنین مسیرهایی نبود یا جایی مجبور به عبور و مرور از خیابان شدید حواستان به سرعت و قوانین راهنمایی و رانندگی باشدبرگرفته از توچال کلوب ' عصر ایران و دیدبان ایران و evtech